Lučki radnici spremni: Ako Gaza padne, blokirat ćemo Evropu

Ponedjeljak, 22. septembra, upisan je u historiju Italije kao dan kada su građani širom zemlje digli svoj glas protiv izraelskog nasilja nad Palestincima i otvorenog saučesništva vlastite vlade. U znak solidarnosti s narodom Gaze, desetine hiljada ljudi — a moguće i stotine hiljada — učestvovali su u generalnom štrajku koji se proširio na najmanje 75 gradova, od sjevera do juga zemlje.

Ova mobilizacija nije potekla iz tradicionalnih političkih ili sindikalnih centara moći. Inicijativa je došla od bazičnih sindikata poput Unione Sindacale di Base (USB), uz podršku studenata, nevladinih organizacija, mreža solidarnosti s Palestinom, pa čak i humanitarne organizacije Emergency. Protesti su uključivali blokade luka i željezničkih stanica, zatvaranje škola i obustavu javnih usluga, dok su hiljade demonstranata izlazile na ulice u gradovima poput Rima, Torina, Bolonje, Trsta i Firence.

U Rimu je ispred glavne stanice Termini formirana protestna povorka koju je policija procijenila na 20.000 ljudi, dok su organizatori tvrdili da ih je bilo čak pet puta više. Slična odlučnost viđena je i u drugim gradovima, gdje su ljudi preuzeli inicijativu nakon gotovo dvije godine izraelskog ratovanja u Gazi, koje mnogi širom svijeta nazivaju genocidom — a koje italijanska vlada uporno ignoriše ili otvoreno podržava.

Premijerka Giorgia Meloni ostala je gotovo potpuno nijema na ovu pobunu građanske savjesti. Umjesto da se suoči s legitimnim zahtjevima protestanata, njena vlada ih je pokušala diskreditovati, nazivajući ih “ekstremistima” koji traže mir dok navodno “šire haos”. Sama Meloni proteste je opisala kao “besmislene i sramotne”, fokusirajući se na marginalne incidente u Milanu, umjesto na masovne, mirne demonstracije koje su zahvatile cijelu zemlju.

Zahtjevi protestanata bili su jasni: sankcije Izraelu, obustava vojne i trgovačke saradnje, priznanje palestinske države, hitan prekid vatre i omogućavanje dostave humanitarne pomoći. Iako Italija nije glavni svjetski snabdjevač Izraela oružjem, ona je ipak, preko državne odbrambene kompanije Leonardo, treći po veličini evropski izvoznik oružja u Tel Aviv. I dok je vlada proglasila obustavu novih dozvola za izvoz, već potpisani ugovori i dalje se realizuju.

Melonijeva retorika se, kao i njena politika, sve više oslanja na islamofobiju i antimuslimansku paranoju, pokušavajući se pozicionirati kao saveznik izraelske vlade i Trumpove administracije u SAD-u. Istovremeno je pokazala gotovo potpunu ravnodušnost kada su izraelske snage napale italijanske pripadnike UN misije u južnom Libanu, a nije progovorila ni riječ kada su SAD i Izrael uveli sankcije italijanskoj državljanki Francesci Albanese, specijalnoj izvjestiteljici UN-a za ljudska prava u okupiranim palestinskim teritorijama.

Pod pritiskom u zemlji i sve glasnijim protestima, Meloni je na Generalnoj skupštini UN-a 24. septembra prvi put priznala da je “rat prešao granicu”, te izrazila podršku za određene sankcije EU prema Izraelu. No za mnoge Italijane, to je došlo prekasno i preblago.

Ono što čini ovu mobilizaciju posebno značajnom jeste ne samo njen obim, već i njen karakter. Italijanska novinarka Paola Caridi ističe da je ovo prvi put u novijoj istoriji da se generalni štrajk organizuje bez podrške glavnih sindikata, da se štrajkuje iz političkih, a ne radničkih razloga, i da fokus štrajka nije nacionalno, već međunarodno pitanje. Gaza je, za mnoge, postala ogledalo moralnog lica Evrope — i Italije.

Inspiraciju za ovu mobilizaciju djelimično su dali i lučki radnici iz Đenove i Livorna, koji su prethodnih mjeseci svojim akcijama skretali pažnju javnosti. Kada je Global Sumud Flotila krajem augusta krenula prema Gazi, radnici su upozorili da će, u slučaju da se flotila nađe u opasnosti, blokirati čitav evropski trgovački lanac. Njihova poruka bila je jasna: ako humanitarci budu napadnuti, “ni jedan jedini šaraf neće izaći iz ove luke”.

Ovi radnici, poznati kao camalli — riječ arapskog porijekla koja znači nosač — već godinama pokazuju dosljednu solidarnost sa narodima pod okupacijom. Od blokade brodova za Izrael tokom sukoba 2021. godine, do bojkota saudijskih teretnjaka koji su prevozili oružje za rat u Jemenu, đenovski radnici su ostali principijelni i istrajni. Njihove akcije nisu samo logistički otpor, već i politička poruka: nećemo biti kotačići u mehanizmu okupacije i kolonijalnog nasilja.

U junu ove godine, u koordinaciji s francuskim lučkim radnicima, blokirali su brod Contship Era, koji je bio povezan s izraelskom kompanijom ZIM. Početkom augusta, zaustavili su istovar kontejnera s vojnim materijalom namijenjenim Izraelu, tvrdeći da nijedan komad oružja iz italijanskih luka ne smije učestvovati u zločinima nad civilima.

Ono što njihovu borbu čini izuzetnom nije samo odlučnost, već i kontinuitet — od protesta protiv puča u Čileu 1973. do otpora protiv rata u Vijetnamu, i borbe protiv oružja za rat u Jemenu. Njihove akcije podsjećaju da obični radnici, čak i kada su lišeni političke moći, mogu djelovati kao moralna savjest društva.

Dok građani širom Italije pokazuju snagu kolektivne akcije, vlada premijerke Meloni sve se više doima nemoćnom, moralno kompromitiranom i politički izoliranom. Protesti su razotkrili jaz između naroda koji zahtijeva pravdu i političke elite koja se sve više povlači u šutnju i represiju.

Lučki radnici poručuju da su spremni blokirati Evropu. No, kako zaključuju mnogi učesnici protesta, Evropa je već blokirana — moralno, politički i civilizacijski — paralizirana vlastitom šutnjom i saučesništvom u kolonijalnom nasilju koje više niko ne može opravdati.